dinsdag 24 mei 2016

Moment

Hij wilde voor de klas iets meedelen, deze derdeklasser. Gesteund door twee meisjes kwam hij uit de kast. Tijdens mijn les, in mijn lokaal. Ik wist niet dat een mens zoveel kippenvel kon voelen.  Er sprongen tranen in mijn ogen van ontroering. Wat een moed en wat zal hij het moeilijk hebben gehad ter voorbereiding hierop... en wie weet al hoe lang...
De opluchting was zichtbaar als ontlading: hij trilde als een rietje. Met gepaste afstand pakte ik hem heel even vast, want ja.... dat kon echt even niet anders bij mij.

dinsdag 17 mei 2016

Tweede lustrum

Tien jaar geleden rond deze periode was het stressgehalte in mijn leven enorm: ons gezinnetje werd 'mijn gezinnetje'. Een terugblik leert mij dat de tijd vliegt. De zesjarige van toen is zestienjarig en het jongetje van toen wordt zo langzamerhand man.
Het was mijn 40e levensjaar en in de afgelopen jaren heb ik enorm veel geleerd. Over het leven, over mezelf redden, over alleen-zijn,  over de kost verdienen, over verbinden en verbreken, over muurtjes bouwen om mijn veilige huis. Jaren die ik niet had willen missen. Soms voelde ik me rijk. Enórm rijk. En soms heel alleen.
In mijn 50e levensjaar is er een omwenteling aan de gang. Ik sta erbij en ik kijk ernaar hoe muurtjes overbodig zijn en leer over verbinden, samen-zijn en een 'ons'. Het is heerlijk en voel me soms wat onwennig over dat dit mij overkomt.

And I see you standing there, wanting more from me and all I can do is try.... (Nelly Furtado).


donderdag 12 mei 2016

Broembroem

Vroeger wilde ik een Puch. Het mocht niet en een plausibele reden daarvoor heb ik nooit ontvangen. Ik bedoel: ik vond het niet plausibel:), maar mogelijk was het dat wel. Het rechtvaardigheidsgevoel laaide omhoog, vanmiddag tijdens het 4e lesuur.
Van leerling S. kan ik er eentje kopen voor 250 euro. Nou ja, hij gaf aan dat ie voor mij 245 euro moest kosten. De goedwerkende Puch mag zelfs weg voor 225 euro, als hij een goed cijfer krijgt voor de laatste toets.

woensdag 11 mei 2016

Woensdag

Toen de wekker ging, bedacht ik me - nadat ik wakker was - dat het fijn zou zijn als onze schooltijden zich aan zouden passen aan pubers. Een uur of tien... elf. De hoofdpijn van gisteravond was er nog.
Door wat roosterwijzingen verliep de woensdag anders dan normaal. Ik ergerde me ook meer dan normaal. In drie verschillende lokalen kreeg ik geen geluid uit het digibord. Hm. Daar kan ik niet zo heel goed tegen, maar goed... pluk de dag, roeien met de riemen die je hebt en alle begin (en soms ook het eind) is moeilijk.
Pietje had zijn boek niet bij zich. Hij zat afwezig voor zich uit te staren en pakte ineens Engels uit zijn tas. 'Doe die maar weg, joh', zei ik tegen hem. Er borrelden zo nog wat sarcastische opmerkingen in mij op, die ik ternauwernood kon inhouden. Met een 4 op zijn gemiddelde voor Nederlands is juist hij degene die alert en gedreven moet zijn en dan niet voor Engels.
Vanwege lesuitval moest ik een uurtje 'stippen' (vervangen) en dus kon ik niet hardlopen in mijn tussenliggende uren. In plaats daarvan keek ik snel een so'tje na. Ook nuttig.
Het laatste lesuur op de woensdag start om 13.10 uur. Door een storing in ons digitale systeem bleken de leeringen gister melding te hebben gehad dat mijn les uitviel. Dág so grammatica :). Leerlingen blij, ik buig mee en dat was de woensdag.
Snel de was nog even naar buiten!


maandag 9 mei 2016

Joris

Bij thuiskomst zondagmiddag waren we alledrie druk in de weer met Joris. Joris viel uit het nest. Of misschien werd ie wel geduwd door een hongerige broer. Of  wellicht was hij het zwarte schaap in de spreeuwenfamilie. Ach, wat doet het er ook toe.... Joris was onze nieuwe huisgenoot.


We vonden Joris best wel een beetje knap. Hij was nog niet erg 'beveerd', maar had best al flinke vleugeltjes en een enorme bek waar wel een tennisbal in zou kunnen passen. Bij wijze van spreken dan. Zo ongeveer. Dat deden we echter niet. Het bleek topsport te zijn om wormen te vinden, maar àls we er dan eentje op de kop tikten, verdween het exemplaar onmiddellijk in zijn tennisbalbek. Die tennisbalbek was wel erg groot in verhouding tot zijn schamele lijfje, maar voilà.

Het liefst wilden we Joris houden, maar we voorzagen zeer korte nachten, verzuim van school en werk en loerende katten. Dat wilden we Joris niet aandoen. En onszelf eigenlijk ook niet.
Dus toen kroop oudste met gevaar voor eigen leven op de 2e etage onder de dakpan en bracht Joris terug naar vader, moeder, Kees, Jip, Karin en Tinus.
We hebben 'm niet meer teruggezien. Wie weet vliegt hij straks gezond en wel uit en knipoogt hij naar ons. Dat zou leuk zijn, nietwaar?


woensdag 4 mei 2016

Daar staan we dan

Daar staan we dan.
Het strand is groot
de blik is wijds.
Zo nu en dan
lopen er mensen langs.
Echt opmerken
doen we ze
niet. Want daar staan
we dan.
Samen.
Mond op mond,
hand in hand.
Daar sta ik dan
met jou,
zoals ik nooit eerder deed.


donderdag 28 april 2016

Ruimte

Ik ben Ruimte.
Inclusief die stem,
dat geluid,
dat landschap,
die harteklop,
de warmte,
een grasmaaier,
die zucht,
die gedachte,
de herinnering,
dat gevoel,
dat lijf,
dat luisteren,
die vogel,
ademhalen en
paardenbloemen.
Hoe simpel.


dinsdag 26 april 2016

Herkent u dat?

Herkent u dat? U loopt op een willekeurige plek en ineens komt er een herinnering boven. U denkt bijvoorbeeld aan de smaak van Bebogeen op uw boterham. De voorliefde voor caramel verdween daarna nooit meer. Of de brokjes amandelspijs die u uit uw kerstbrood haalde en op de rand van uw bord legde om daarna in één hap smakelijk naar binnen te werken. Stiekem deed u een wedstrijd met uw broer wie de grootste brok had. Meestal was u dat.
Wellicht deed u net als ik, dat u met een theelepel door de pot Nutella ging en het liefst twee keer.
Of u herinnert zich ineens hoe lekker een beschuitje met roomboter en hagelslag smaakte, terwijl u genoeglijk in uw bed ligt. U snapt wel dat blijven liggen dan geen optie is.
Gisteren had ik zo'n moment tijdens het winkelen: 7-granenontbijt.


maandag 25 april 2016

Hoe lekker is dat!

Stel: je bent twee weken vrij en je hebt een paar maanden geleden besloten het er eens van te nemen. Je reserveert een kampeerplaats op een grote, kindvriendelijke camping. Al maanden kijk je ernaaruit, want 'hoe lekker' is het om even weg te zijn met de kinderen. Het weer maakt je niet zoveel uit, want 'hoe lekker' afwisselend is het Hollandse weer. Geen dag is gelijk: zon, wolken, een buitje, maar ach....als echte kampeerder maakt het je niet zoveel uit. Zolang de kinderen zich vermaken, vermaak jij je ook wel.
Tot zover, lieve mensen. Wat is het fijn vertoeven, thuis bij de kachel. De boodschapjes in huis, pantoffels aan, de rolgordijnen halfstok en niets moet: 'hoe lekker is dat'! Ook geen campingafwas en ook geen jankende, door plassen stampende kinderen vermaken. Ik ben een enoooooooorme bofkont: hoe lekker is dat!

zondag 24 april 2016

Over vrijers en zulk soort volk passeren

Voor het eerst sinds vier jaar was ik weer een middag bij satsangleraar Jan van Delden. Het is altijd anders, maar het weerzien was zoals altijd gelijk. 'Ha Marjan, leuk je weer te zien. Jij bent een eind uit de buurt (Amersfoort)!' Voor het gemak vergeet hij kennelijk dat hij zelf in de Franse Dordogne woont:).
Wat was ik slaperig....na een zeer korte nacht vol met jeuk door een of andere allergie, kon ik mezelf maar moeilijk wakker houden.
Tot het laatste uur van de lezing. Soms heb je dat en komen items die je al tienduizend keer hebt gehoord en gelezen ineens 'binnen' en krijgen ze betekenis.

vrijdag 8 april 2016

Lesjes

'Ze is bij hem weg!' De boodschap die ik een paar maanden geleden kreeg, vervulde me met een mengeling van blijdschap en verbazing. Nu? Dus toch! Hoe kan dit? Hoe is ze eraan toe?
Na acht jaar zitten we met elkaar op de bank. Ze vertelt haar verhaal, ik vertel mijn verhaal. Het is een feest der herkenning. We herkennen elkaar als vriendinnen na al die jaren nog steeds. Wat een feest. We omarmen elkaar, letterlijk en figuurlijk.
Hoe het kan, overpeins ik...  Hoe kan het dat sommige mensen veel ongeluk ten deel valt. De een krabbelt snel op, de ander langzaam. Of niet. De een trapt er nooit meer in, de ander neemt zich dat ook voor en gaat opnieuw onderuit. Of niet.
Het leven heeft mij de afgelopen tien jaar veel lesjes geleerd. Inmiddels heb ik me ik verenigd met de gedachte dat dingen gewoon gebeuren, of je dit nu wilt of niet. Het is geen maakbaarheid.
Het blijft soms lastig om niet te willen wat er is en te willen wat er niet is. En op het moment dat het ontspant in het Nu, is dáár het geluk.

zondag 27 maart 2016

21,1 km

Soms heb je ineens een doel in je leven. Een streven. Misschien zelfs wel een moeten.


Soms heb je ineens het gevoel dat dit nog een waargeworden overtuiging is vanuit je jeugd. Misschien is die bewijsdrang nog een afstammeling van een kloterige opvoeding.
Soms breekt dan ineens de dag aan dat het 'bewijsdag' is. Misschien wel op die ene mooie voorjaarsdag in maart.


Sommige 'moetens'  zijn helemaal niet erg. Erg zijn de 'moetens' als: ramenlappen, bij je moeder op bezoek gaan (in mijn geval), bepaalde rekeningen betalen en toetsen nakijken.
De leuke 'moetens'  gaan toch eigenlijk meer over willen, kunnen, groeien, genieten in combinatie met een wedstrijdje met jezelf. Boeiend daarbij is het onderzoeken van eigen gedachten en gevoelens.
Zulk soort 'moetens' ..... daar is niets ergs aan, zeker als je het samen doet met je lief.


vrijdag 26 februari 2016

Streng

Streng zijn. Dat kan ik heel goed. Niet zo goed voor leerlingen, maar heel goed voor mezelf.
En dus rende ik door op alle fronten, terwijl ik zwaar verkouden werd. Ik rende door, terwijl het een beetje benauwd werd en mijn hart op volle toeren werkte om alles rond te pompen. Ik rende door, ook al was dat met vier koortslippen achter elkaar en tja... geen koorts dus het kan....
Maar gelukkig liegt het lichaam niet en trok het aan de noodrem. Daarom moest ik éven liggen. Even hoesten, snotteren, huilen en slapen. Joh, ik moest gewoon even terug naar 'start'. Dat heeft een normaal mens weleens.
Vanochtend spande ik me bij de sportfysiotherapeut voor het eerst sinds een week of twee weer fysiek in. Dat viel me niet mee, maar het maakte me ook blij en dankbaar. Het is niet erg om even goed doordrongen te raken van de kwetsbaarheid van een lichaam. Nu voorzichtig maar weer starten. Niet te streng.

zaterdag 6 februari 2016

Het huis van de liefde

Zachtjes duw ik tegen de deur. Nou ja...duwen is een groot woord. Het is meer een kwestie van durven leunen. Na enig gekraak beweegt de deur vanzelf mee en stap ik naar binnen. Op de deurmat kijk ik aarzelend om me heen. Ik was vergeten hoe het eruitziet. Rustig neem ik de omgeving in me op. Ik neem de tijd, want het is lang geleden dat ik hier was en heb het nodig om aan de beelden te wennen.
Zachte kleuren strelen mijn netvlies: het is een aangenaam beeld van zachtheid en warmte.
Plotseling hoor ik mijn naam. Word ik geroepen? Ik draai me om en kijk - terwijl de deur nog open is - naar buiten. Nee. Het geluid komt van binnenuit, dát weet ik nu zeker. Voorzichtig stap ik de smalle gang in, nadat ik eerst de deur naar vroeger zorgvuldig sluit. Ik neem kleine stapjes en tel ontelbare deuren. Ze staan allemaal op een kier en lijken me uit te nodigen om binnen te komen.
En aan het eind van de gang staat hij. Ik herken hem. Het is de eigenaar van Het Huis Van De Liefde en ik geef hem mijn hand.

dinsdag 2 februari 2016

Jij en ik

In de Stilte
hoor ik jou
In de Ruimte
omarm ik jou
In de Leegte
zie ik jou
In de Goddelijkheid
geloof ik jou
In de Liefde
houd ik van jou

donderdag 7 januari 2016

Spiegel

Een kennis van me gaat in therapie. Na een paar stukgelopen relaties komt hij tot de slotsom dat hij hulp nodig heeft bij het leren communiceren en het aangaan van emotionele verbindingen. Hij vraagt mij of ik weleens therapie of coaching heb gehad. Gespreksstof genoeg.

Tijdens mijn loopje na het gesprek komen er flarden van het gesprek voorbij. Ik realiseer me dat werken in het onderwijs, waarbij je als leraar zó centraal staat, een grote spiegel is. Kan zijn! Elke les is een sessie op zich. Wie ben ik voor de klas? Hoe kom ik over? Zou ik zo'n leraar willen hebben? Kan ik leerlingen boeien? Heb ik mijn doelen behaald? Ben ik consequent genoeg? Hoe zorg ik ervoor dat leerlingen met plezier naar Nederlands komen? Hoe zorg ik ervoor dat leerlingen zich correct en prettig leren uitdrukken? Bied ik voldoende kwaliteit?

Het is een lange lijst van dingen die je je zou kunnen afvragen. Dat maakt het mooi en levendig. Ik kijk daarom graag in die spiegel. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot, maar het is boeiend en nooit hetzelfde.

maandag 28 december 2015

Meuren

Shit. De windrichting stond verkeerd. Of ik liep de verkeerde kant op, maar in elk geval kwam mij een bejaarde fietser tegemoet met in zijn mondhoek een brandende sigaar. De geur prikkelde mijn reukorgaan. Dat is helemaal niet fijn tijdens het hardlopen.
Terwijl de stappen vooruit gingen, holden mijn gedachten achteruit. Ze kwamen uit op elfjarige leeftijd.
Ik zat op het bankje van het elektronisch orgel van muziekleraar De Jong. Als hij mij iets voor wilde doen, boog hij over mij heen. Een ongemakkelijke pose in elk geval voor mij, besef ik achteraf. Nog ongemakkelijker was het stompje sigaar dat chronisch in zijn mondhoek brandde en daarmee was ik ongevraagd een meeroker. Ik had er een hekel aan om binnen te komen in de ruimte die mistig was van de rook.
Echter, in die tijd was het een normaal verschijnsel en ik wist ook niet beter. Mijn opa was een hartstochtelijk sigarenroker, waardoor ik het gewend was. Bij ons op tafel stond tijdens verjaardagen altijd een glaasje met sigaren en sigaretten.
De fietser bleek bij nader inzien helemaal niet bejaard, maar hij meurde wel. Dat heeft zo'n jongen toch niet nodig? :)

maandag 7 december 2015

Pas op de plaats

Al de hele middag zitten de tranen me hoog. Vanwege een kijkoperatie was ik vandaag een dagje thuis. Thuis van de drukte op school en even thuis bij en met mezelf.
Het is fijn om dankbaarheid te voelen opborrelen. Het maakt me zacht en gevoelig. Ik voel me dankbaar voor zoveel lieve en leuke mensen, dieren & dingen, die soms zo vanzelfsprekend lijken te zijn. Dat zijn ze natuurlijk niet...dát ervaar ik op een dag als vandaag extra. Leven is mooi.

zondag 15 november 2015

Bij de keel

Rond een uur of 01.00 uur maakte ze me wakker. Met een verontruste blik in de ogen deed mijn 15-jarige dochter verslag van wat ze had gezien op CNN. Aanslagen in Parijs op verschillende plaatsen. Plaatsen waar zij onlangs ook is geweest met de schoolreis. Plaatsen waar ik onlangs zelf ook was, met de derdeklassers van vorig jaar.
We praatten over de situatie en keken samen naar de beelden. Midden in de nacht. Wij, twee mensen op veilig gebied met angst in het hart.
Onschuldige mensen die gezellig aten op een terrasje of een concert bezochten van een Amerikaanse rockband. Onschuldige mensen die zonder meer werden neergeknald. Ik had het kunnen zijn, zij had het kunnen zijn, jullie hadden het ook kunnen zijn.....
Meestal weet ik zulke gebeurtenissen wel van me af te houden, maar dit keer greep het me écht bij de keel, want zag angst in de ogen van mijn dochter. Ik wil graag dat ze onbezorgd in het leven kan staan en dat gaat niet meer helemaal met angst in het hart.

donderdag 22 oktober 2015

De 'Niet-man' man

De Niet-man-man (NMM) is een charmante verschijning. Goed gekleed, goed gekapt, spontaan lachend met erg witte tanden, een gladgeschoren kin en een bruin hoofd op de haarscherpe foto. Hij heeft een hip interieur, wat hij u graag toont op de vele foto's.

Hoe herkent u een NMM, vraagt u zich nu nieuwsgierig af.
Ik kan u zeggen dat de NMM zeer vlotjes de deur opendoet en u allerhartelijkst welkom heet in z'n gestylde woning. Op de bank vindt u smaakvolle kussentjes in allerlei soorten en maten. De witte flatscreen televisie hangt smaakvol aan de wand. Het kastje eronder heeft regelmatige vakken en in elk vak ligt een smaakvol dekentje of kussentje. In dezelfde kleuren als die op de bank. Alles past mooi bij elkaar. Kortweg: smaakvol.

De NMM vraagt u netjes wat u wilt drinken. Hij neemt daarbij een allebepalende lichaamshouding aan: hij leunt op één been, plant een hand op zijn heup en houdt zijn andere been iets gebogen. Het is een wonderlijk tafereel, waarbij u nog nét de neiging kunt onderdrukken om de andere kant op te kijken.
Maar omdat dat onbeleefd is, doet u dat niet. U zit netjes uw tijd uit en kunt met een gerust hart weer naar uw eigen stulpje.

woensdag 21 oktober 2015

De vakantieman

De Vakantieman is een graag geziene gast op datingsites. Meestal zijn ze getooid in een Hawaii zwembroek en  voorzien van een bruine teint. Ze zijn dus 'easy' te herkennen. Ze zien eruit alsof ze nooit wit zullen worden. Dat komt waarschijnlijk doordat ze vaak met vakantie gaan.

Dat vind je ook terug in de profielen. 'Ik hou van zonvakanties'. Ze gaan ook graag naar de Griekse eilanden. 'Ik ga graag naar de Griekse eilanden'.
Soms vragen Vakantiemannen of je mee wilt. 'Ga je mee?' Dat vind ik nogal raar en ook een beetje voorbarig. Ik ken hem namelijk niet. Weet hij dan zo zeker dat hij aangenaam gezelschap is?

Een veelgebruikt woord in hun verhaal is 'relax'. Daar houden ze namelijk van. Daarom ook die Griekse eilanden met een siësta.
In het algemeen houden ze trouwens ook van 'ruimdenken'. Vorige week las ik op een profiel van iemand van zichzelf vond dat hij 'erg ruimdenkend' is. Ik heb maar niet gevraagd wat hij daarmee bedoelde. Ik voel me dan altijd een beetje onnozel: een Fries burgertrutje dat niet weet wat er in de wereld te koop is:).

Voor je 't weet beland je in een discussie met een Vakantieman en dat haalt hem uit z'n relaxte modus. Dát wil ik niet op mijn geweten hebben.

dinsdag 20 oktober 2015

Knak!

In de 4e klas van de middelbare school begon mijn heupgewricht aan beide kanten van de een op andere dag luid te 'knakken'. Alsof je op hakken loopt, zeg maar... alleen de 'knak' knakte eerder dan de neergezette voet. Dit gratis drumstel leek me niet helemaal een normale ontwikkeling. Vlak voor mijn examen van de mavo ging ik onder het mes, om vervolgens met dezelfde kwaal te ontwaken. De diagnose (snapping hips) bleek niet te kloppen. Diagnose onbekend.
Ik leerde ermee dealen. Van zachtjes aan komen sluipen was geen sprake meer, nee... Marjanneke was luid en duidelijk aanwezig. Dat was helaas niet alles. Lopen was pijnlijk, vooral wanneer ik een volledige uitgevoerde looppas maakte. Maar pijn went en ik liep er 'doorheen'.
Lopen - en vooral langer lopen - resulteert in kreupelen. Lange afstanden wandelen doe ik dus niet graag, maar als ik bijvoorbeeld nordic walk, wordt de belasting verdeeld en is de pijn goed te doen. En pijn went.
Sinds februari 2012 ben ik begonnen met hardlopen. Het fijne daarvan is dat ik geen volledige looppas maak en er dus niets kraakt, knapt of drumt in het heupgewricht. Pijn is er dus ook niet, hooguit gevoelige heupen nadien of bij echt lange afstanden (voor mij boven de 12 km).
Sinds een week of tien ben ik bezig met trainen voor mijn eerste halve marathon in het voorjaar 2016. Het is fijn om met behulp van een superschema van Tiny te merken dat ik me er goed aan kan houden. Mijn lijf houdt zich goed en mijn mind werkt netjes mee. Of is het andersom?
Waarom dit verhaal? Gewoon. Omdat ik blij ben dat ik dit kan. Omdat ik blij ben dat ik de discipline (meestal) heb. Omdat ik blij ben met mijn brakke lijf. Omdat ik geniet van het buiten zijn in weer en wind. Daarom.

maandag 19 oktober 2015

De 'Ik-was-altijd-al-slecht-in-Nederlands-man'

De 'Ik-was-altijd-al-slecht-in-Nederlands-man' is overduidelijk herkenbaar, zelfs met uw ogen dicht en dus zonder te lezen. Ondanks pogingen om mijn ogen ervoor te sluiten, lukt het me maar niet om tussen de regels door te lezen. Wie is deze mysterieuze man en - belangrijker nog - wat heeft hij in z'n schooltijd allemaal gedaan in de kostbare tijd van de meester?

Deze man laat zich herkennen door zijn zinnen te voorzien van opvallendheden. Zo ontbreken vaak de hoofdletters, de komma's en de punten. Daarnaast heeft hij geen weet van persoonlijke en bezittelijke voornaamwoorden: hij gebruikt ze lukraak door elkaar. Zo kan een enthousiast bedoelde mail worden begonnen met: 'Toen ik jou profiel las....' U zult begrijpen dat ik hier opgekrulde teennagels van krijg en de goedbedoelde mail met één muisklik naar de prullenbak verwijs.
De meesten hebben een goede band met hun kroost: 'Ik heb een goede band met me kinderen' of 'Hoe is dat bij jouw?' Aaaaaaarrrch.....

Naast bovengenoemde onvolkomendheden valt de 'Ik-was-altijd-al-slecht-in-Nederlands-man' ook op doordat hij geen onderscheid kan maken tussen een persoonsvorm tt/vt en een voltooid deelwoord. Zo kan het gebeuren dat hij schrijft: 'Dat gebeurd best vaak.' Of: 'Is jou dat vaak gebeurt?' Met een beetje mazzel blijft het bij opgekrulde teennagels. Ik moet er niet aan denken wat er nog meer kan gebeuren.

zondag 18 oktober 2015

De 2MM

De 2MM oftewel de '2-meter-man' is een fenomeen op datingsites. Onder de 2MM verstaan we alle mannen tussen de 1.95 en iedereen die daarboven zit.
De 2MM is herkenbaar aan een GROOT profiel. Om de mensheid gerust te stellen heeft menig 2MM naast zijn lengte ook zijn gewicht vermeld, zodat wij ons met z'n allen kunnen richten op dingen die ertoe doen. Soms maakt hij ook zijn kleur ogen bekend of de aanwezigheid van een of meerdere implantaten.
In de communicatie laat de 2MM het meestal breed hangen. Onderwerpen van gesprek kunnen zijn: het frustratieloopje op de oud-Hollandse markten (de 2MM stoot voortdurend zijn hoofd aan de kraampjes) of de té korte truien van tegenwoordig (waardoor de 2MM nogal eens een hardnekkig griepje oploopt).
Bij hoge uitzondering begint de 2MM direct over zijn royale bed. Dat is namelijk meestal 2.20 lang en met een beetje geluk 2.00 breed. En daar ligt hij dan alleen in.

De accountmanager

De accountmanager is verkrijgbaar in verschillende uitvoeringen. De meest populaire is die uit de Randstad. Ze zijn te herkennen aan een glad achterover gedresseerd kapsel (alsof ze úren tegen de wind in hebben gefietst) en een zonnebril. De profielfoto van een accountmanager is meestal geschoten in de auto, waarschijnlijk wanneer hij op weg is naar een of andere klant die moet worden gemanaged.
Accountmanagers vallen vaak op door hun openingsvraag: 'Waar ben jij voor in?' en denken allemaal in mogelijkheden niet in onmogelijkheden. Vaak is hun glas halfvol, zelfs al is het leeg en nog nooit vol is geweest..
Hoe kaal en zinloos zou het leven zijn zonder een accountmanager? Hele datingsites gaan failliet zonder accounts van de accountmanager. Een leven zonder accountmanagers is slecht voor onze economie.
Soms, heel soms wordt mij de vraag gesteld: 'En wat doe jij voor de kost?' Ik kan dan niet anders antwoorden met 'ik count de koppen en manage een klas vol puberende breinen'. Meestal zijn ze dan zo weg.

zaterdag 19 september 2015

Het giet zoals het giet

De leegte is bijna tastbaar. De vragen zijn onuitputtelijk. Waarom en Hoe? Het zijn vragen waarop ik de antwoorden nooit zal krijgen.
Wat mooi, warm en veelbelovend begon, eindigt lelijk, koud en uitzichtsloos.

Het is lastig als iemand zonder aankondiging alles letterlijk blokkeert. Alle lijntjes doorsnijdt in de communicatie. Zonder uitleg, verklaring of wat dan ook. Mij uit zijn leven wist, alsof ik nooit heb bestaan...ook al was het maar voor twee weken.

Het voelde als voor altijd. Nu weet ik beter. Hoe naïef.

woensdag 9 september 2015

Open

Hart voelt zacht,
geen randjes, geen laagjes.

Geen bedekte termen.

Zonder voorbehoud
opent het.

Weergaloos.


Een streepje zonlicht door de gordijnen....

dinsdag 11 augustus 2015

zondag 26 juli 2015

Humor

Een whatsappgesprek tussen een 48-jarige vrouw met haar even jonge vriendin...

'Gaaaaap. Vreselijk. Kun je luier dan lui worden?'

'Luist'

'Juist'

'Ik kijk uit nood even naar de Tour. Doet ik toch nog wat'

'Niet zo doenerig zijn graag'

'Doe jij ook alweer niks?'

'Veel te inspannend. Ik kijk uit het raam'

'Jeetje, wat knap. Hoe kun je het opbrengen'

'Typen kost al teveel energie'

'Haha'

'Jij kan ook maar twee letters vinden, zie ik'

'Zwaar he...zo'n telefoon'

maandag 13 juli 2015

Een aanzoek zonder ringen

In mijn leven zijn genoeg dingen gebeurd waardoor de gedachte 'Hij heeft mij dat aangedaan' in mijn hoofd opkwam. 'Hij (of zij) is er de oorzaak van dat ik me nu zo voel'.  Dat ik denk dat dit genuanceerder ligt, heb ik met name aan Jan van Delden te danken.
Tegenwoordig hanteer ik als hulpmiddel voor mezelf de uitspraak 'Hij is niet wijzer'. In een eerste reactie zou je kunnen denken dat dit narcistisch bedoeld is. Ook dit ligt gelukkig genuanceerder :).
Jan leerde me 'gelijkwaardig' te denken. In plaats van 'Hij heeft mij dat aangedaan' kan ik ook meer denken in de lijn van de Amerikaanse Byron Katie. 'Ik heb me dat laten aandoen'. Kennelijk was ik zelf niet duidelijk in mijn grenzen. Hoe is dat, als de ander niet duidelijk is? Lastig, want dan weet je niet waar je aan toe bent. Wat kan wel of wat kan niet? Kinderen willen de ruimte aftasten en verruimen; volwassenen zijn niet anders, heb ik gemerkt.

Het afgelopen schooljaar was een leerzaam jaar. Natuurlijk heb ik gedachten gehad over die lastige klassen en die onhandelbare leerling. Ik heb gemopperd en ik raakte soms geïrriteerd.
En weer is daar de omkering! Want als ik duidelijk genoeg ben, weet wat ik wil en dat op een goede manier aangeef, schep ik duidelijkheid.
De uitspraak 'Hij is niet wijzer' heeft dan vooral te maken met het onvermogen van die ander om op een goede manier met jouw grenzen om te gaan of tot wijze besluiten te komen. Het is bevrijdend om te denken in 'onkunde' en niet in 'onwil'. Het geeft mij een ander gevoel over de situatie. Je zou kunnen zeggen, een verschuiving van schuld naar onschuld. Er zijn geen schuldigen. We handelen slechts uit onwetendheid.


Een aanzoek zonder ringen. Eén van de mooiste nummers van Blof waarin gezongen wordt 'Ik vraag niet om je hand, maar om je vingers die me wijzen op mezelf'.  Zoals Byron Katie zegt 'Je bent niet in relatie om gelukkig te worden, maar om bewust te worden'. Héérlijk!

dinsdag 7 juli 2015

Golven

Tranen wellen op en rollen uit, als golven in de zee.
Ze verdampen op de warmte van de wangen. Daarna bewijst niets hun bestaan.
Ze laten geen spoor na, zolang het ik er geen ideeën aan verbind.

maandag 29 juni 2015

Afgemaakt!

Jan van Delden, een van mijn favoriete leermeesters in de non-dualiteit, vertelt het altijd in zijn lezingen: hij moest en zou dat hbo-diploma halen. Dat had te maken met iets 'goedmaken' vanuit zijn vroegere schoolloopbaan en dat is dan uiteraard een egokwestie. Daarna kwam er een rust over hem. Dat is dan ook een egokwestie, een vastgeroest idee... maar ik snap wel wat hij ermee bedoelt.

Toen ik in 1994 de lerarenopleiding niet tweevakkig, maar slechts eenvakkig afrondde en m'n diploma kon ophalen op Hogeschool Holland, bleef ik met een kater achter. Ik had vijf jaar gestudeerd in Leeuwarden, maar de afronding deed ik noodzakelijkerwijs op een plek waar ik niemand kende. De diplomauitreiking was een farce. Ik ben er nooit écht blij om geweest en trots was ik zéker niet.

Ruim drie jaar geleden besloot ik opnieuw te gaan studeren. Dat kwam in eerste instantie doordat mijn baan van toen zou gaan verdwijnen door de Wet op Passend Onderwijs. Deze keuze heeft mijn leven sterk beïnvloed de afgelopen jaren. Ik ontmoette nieuwe mensen, kwam weer terug op de hogeschool waar ik nooit afstudeerde, leerde m'n nieuwe vak Nederlands kennen en leerde focussen en doorzetten. En afmaken waar ik was begonnen. In combinatie met gezin, huishouden, werken (en switchen van baan) en alles eromheen kan ik wel spreken van hectische jaren. Er 'moest' altijd wel iets, maar ondanks dat was het genieten van alles wat voorbij kwam en  ik was blij met elke voldoende!

De finishing touch is nu een feit. Ik ben afgestudeerd aan de NHL en kreeg voor m'n assessment van daarnet een 'goed'.  Ik ben trots en blij wat ik heb bereikt in mijn leven tot nu toe, maar nét ietsje trotser en blijer met het papiertje 'Tweedegraads leraar Nederlands'. Het ego is een raar 'ding'.

zaterdag 13 juni 2015

Startbekwaam

Bijna!

woensdag 10 juni 2015

Tinderavonturen, deel zoveel

Kees, 54 jaar. Sportieve man, humor, liefde, ondernemend, enzovoort, staat er op z'n profiel. Net nu het interessant wordt met dat woordje 'enzovoort', houdt ie op:).
Piet, 49 jaar komt voorbij met een ABC'tje (t/m Z). Deed me denken aan een bruiloft dus die doen we maar niet.
Theo, 47 noemt zichzelf in z'n profiel een 'fijne vent'. Ik word er niet nieuwsgierig van of is dat flauw?
Robert heeft een leuk volkswagencampertje. Is óók al bourgondisch. Schreef ik daar niet al eens eerder over? Houdt van Terschelling, Griekenland, Frankrijk, boswandelen, weekendjes weg en oh ja... heeft ook nog twee kinderen. Die is nooit thuis. Bovendien heeft ie niks met katten. Hop, links!
Herman, 54, is op zoek naar een beetje spanning. Een beetje meer spanning. Misschien zelfs wel veel spanning. Hij heeft namelijk een relatie. Hij is een nette vent, zegt ie. 'k Ben benieuwd of z'n vrouw dat ook vindt.
Ad van 47 lentes noemt zichzelf een 'keigave dude'. Niks mis met mannen met zelfvertrouwen, maar ik veeg 'm even door als u dat niet erg vindt.
Ah, daar hebben we Pieterjan in een super onaantrekkelijke fietsbroek en mountainbikespetters op z'n benen. Wie bedenkt dat...mannen in fietsbroek. Ik vind er niks aan. Kijk, als ze nou het figuur hebben van Sven Kramer en dan in zo'n strak schaatspakje poseren, wil ik nog wel over m'n hart strijken.
Bij Johns foto zie je alleen een stipje in een heel groot blauw en buitenlands aandoend zwembad. Aangezien ik m'n Hemaleesbril niet bij de hand heb, hou ik het maar weer voor gezien (figuurlijk).
't Was weer leuk:).

zaterdag 30 mei 2015

Trots

Als dochter van een ondernemer had ik er een bloedhekel aan.... hélpen in de winkel. Ik werd wel gespaard met een grote zus en grote broer boven me, maar ik ontkwam er niet helemaal aan. Toen we nog geen computerkassa hadden, vond ik het helemaal niks. Dan moest ik de meerprijs berekenen bij een kilo appels. Gosjemijne...daar was ik dan tijden mee bezig:).
Toch ben ik er natuurlijk niet slechter van geworden en niet eens omdat ik al jong wat verdiende. Ik kwam in contact met klanten, wist wat het hebben van een eigen zaak betekende en was zelfstandig. 't Leukst waren eigenlijk de zaterdagochtenden. Dan bracht ik bestellingen weg, samen met mijn zwager. Zo kwam ik nog eens ergens.
Later, toen ik m'n rijbewijs had, sjeesde ik zelf door het dorp. Met de autoradio aan natuurlijk.
Het is vandaag Noa's eerste werkdag. Luka werkt al ruim een jaar. Ze moeten dat niet van mij, maar tja... als je wat meer financiële armslag wilt als kind, is het handig om te doen.
En ik zie hoe goed het werkt: het aangaan van een werkverplichting en alle verantwoordelijkheden die het meebrengt. Ze worden er 'niet slechter van'.
Noa appte me net. Ze had even pauze tijdens haar eerste werkdag bij delicatessenzaak Otten. Ze geniet, krijgt leuke reacties en is helemaal enthousiast.
En ik dan dus ook! Ik ben apetrots op ze.

maandag 11 mei 2015

Krenten uit pap

Het is dan toch wel weer bijzonder, zo'n eerste dag na een vakantieweek. Het zijn de kleine dingen die het doen. Dat grapje, die blik of - zoals een leerling uit de 3e klas zei: 'U was de enige docent die mij mailde tijdens de vakantie om me te feliciteren met m'n verjaardag'. Zulk soort opmerkingen zijn de krenten uit de pap: een onhandige puberjongen die me met zo'n terloopse opmerking een kadootje geeft. Niet omdat ik de enige docent ben die hem feliciteerde, maar omdat hij er op terugkomt en het waardeert. # mooi vak.

donderdag 7 mei 2015

Vrede

Terwijl de wrede herfst de lente betreedt
- lomp, luidruchtig en ongewenst -
blik ik in de spiegel van de wijsheid.
Ik stel mijn vraag en wacht
tot het bonzen van mijn hart bedaart,
de herfstwind gaat liggen
en mij in Vrede achterlaat.

woensdag 4 februari 2015

Hand in hand, kameraden

'Mag ik even in uw tas kijken?, vroeg de aardige beveiligingsbeambte. Hij glimlachte me vriendelijk toe, ook al zei ik - heel puberaal - in eerste instantie nee. Hij zocht wapens. Ja, dan moet je echt bij mij zijn:). Maar het hoort er nu eenmaal bij, zulk soort controles als je een stadion in wil. Ik dacht - terwijl ik zat te wachten op het startschot van de wedstrijd - aan mijn 3gtb klasje. Ik vraag hen ook wel eens of ze hun boeken willen pakken. Met een mooi woord noem je dat het beleefdheidsbeginsel. Je gaat er natuurlijk vanuit dat zo'n klas dat braaf doet. Net zoals ik als een braaf meisje m'n tas overhandigde aan de beveiliger.
Natuurlijk mocht ik doorlopen om te kijken naar de wedstrijd SC Heerenveen tegen de club die ik van vroeger uit goed ken: Feyenoord.
Als kind ging ik met mijn ouders en broer regelmatig naar De Kuip. Ik herinner me er niet zo heel veel meer van, behalve dan het akkefietje dat mijn broer de autodeur dichtsloeg, terwijl mijn ene been nog niet uitgestapt was. Natuurlijk hadden we vlaggetjes, vaantjes en sjaals. Mijn moeder spaarde bij de SRV voor een heuse Feyenoordpyjama voor mij. Mijn broer is nog steeds Feyenoordfan. Ik ben overgestapt naar Heerenveen. Waar ik gisteravond juichte, schudde hij z'n hoofd.
Zo'n stadionpubliek is een verhaal apart. In het echte leven zijn de bezoekers waarschijnlijk keurig nette mensen, maar in zo'n dampend stadion veranderen ze in ware krijgers. Brullend moedigen ze met oergeluiden hun club aan, wild gebarend, vloekend en tierend.
Wij zaten dicht in de buurt van het Feyenoordvak. Stiekem betrap ik mezelf erop dat ik het dan toch wel leuk vind dat Heerenveen met 3 - 1 wint en de Rotterdamse aanhangers langzaam maar zeker in een lichte depressie zie schieten. Ik ben beslist heel partijdig.
Het is een beleefheidsprincipe. Ik weet het. Het antwoord kan nee zijn, maar toch - lieve leerlingen van 3gtb - ga ik er vanuit dat jullie antwoord hetzelfde zal zijn als het mijne toen ik m'n tas overhandigde aan de beveiliger. Dus: willen jullie je boek en schrift pakken? Dan gaan we beginnen!

woensdag 14 januari 2015

Swipe

Aangestoken door een collega downloadde ik Tinder op mijn smartphone. Tinder is een datingapp. Je selecteert eenvoudig het te zoeken geslacht, de gewenste leeftijd en het aantal kilometers dat je voor iemand over hebt. Daarna krijg je automatisch foto's voorgeschoteld van mannelijk schoon (wel afhankelijk van je keuze en je definitie van 'schoon' uiteraard) en kun je simpelweg naar links swipen als je denkt 'ieuw, jakkiebakkie of getsie' en naar rechts als je het omgekeerde constateert.
Het is een soort beeldschermvleeskeuring, heel eenvoudig vanaf je comfortabele bank met de kachel op 21 graden. Ik vind het wel leuk. Niet dat ik er tijd voor heb, want ik zou in die tijd ook kunnen:
- stofzuigen
- kat aaien
- studeren
- toilet schoonmaken
- hardlopen
- vaatwasser uitruimen
- les voorbereiden
- eten koken
- toetsen nakijken
- enzovoort.
Dan even over het mannelijk, zoekend geslacht. Ik kan er een bescheiden boekje over schrijven. Poseert de één als een professioneel model, compleet met hagelwitte tanden, (uiteraard) brilloos en fanatiek kitesurfend in één of ander exotisch land .... de ander gebruikt een foto waar de vorige ex nog half op staat:). Of je ziet meteen de hele schare 'duplokinderen' voorbij komen.
Ik ga even toetsen nakijken:).

woensdag 7 januari 2015

Die ander

Dag 3 van deze werkweek. Na een rommelig nachtje waarin ik droomde dat een paar Jehova's getuigen ons huis wilden binnenvallen met veel donder en geweld, was ik al voor de wekker wakker. Waarom, vraag ik me dan altijd af:).
Vandaag stond onder meer 'het drukste klasje' op mijn menu. Ik zie er altijd een beetje tegenop. Maar deze keer was het bijzonder. Een leerling vroeg mij of ze in deze les haar verhaal mocht doen. Een verhaal over ziekte en verslaving binnen het gezin. Ze stond voor de klas en dikke tranen rolden over haar wangen. En ze waren muisstil....
Het raakte me dat ze haar verhaal deed. Ze vertelde het in de hoop dat klasgenoten niks negatiefs van haar zouden denken.
Ik moet dan altijd denken aan een uitspraak van Hans Laurentius. Hij zegt: 'Wat een ander van jou denkt, is wat een ander van jou denkt.' Ik vind 'm nog steeds mooi. Want we kunnen die ander niet écht beïnvloeden. We kunnen hooguit accepteren dat de ander iets van ons vindt.

maandag 5 januari 2015

Ogen omarmen

Een subtiele trilling verraadt
beweging.
In het geluid weerklinkt
een melodie
van geurende bloemen
op een zomerse avond.
Open ogen omarmen
de leegte.

donderdag 1 januari 2015

Mooi geregeld


De muziek schalt uit de speakers. Eva Cassidy. Ik draai het o, zo mooie 'Fields of gold'. Ik noem het altijd m'n begrafenisnummer. Op één of andere manier boort Eva fijne gevoelens van sentiment aan. Ik ben er niet bang voor. Eerder verbaas ik me over de kracht van herinneringen.
Ik zie mijn opa voor me. Met zijn blauwe stofjas, korte grijze haar en z'n sigaar. Ook al ontviel hij mij op mijn twaalfde jaar, ik kan me hem goed voor de geest halen. Hij was zwaar favoriet bij mij. Met mijn oma - zijn vrouw - had ik wat meer gedoe (en zij met mij). Oma zat mij altijd achter de broek. Omdat ik zo netjes was, waarschijnlijk:). Nu had ze toevallig ook smetvrees, dus dat maakte het niet beter. Mijn oma hield van schoon. Zo schoon dat ze bij visite na het eerste kopje koffie meteen de afwas deed. Mensen bleven ook nooit zo lang...
Toch zijn daar ook die zaterdagen dat mijn oma ervoor zorgde dat ik in het 'lavet' ging. Herinneringen gaan dan over de schone kleding die op de kachel lag op te warmen. Of over de beslagkom van de kruidcake die ik tot misselijkheid aan toe leeg maakte.
Ze zijn er allebei, zodra mijn systeem de gedachte aanmaakt. Het is maar mooi geregeld.


woensdag 31 december 2014

Afsluiten

Ik had me voorgenomen om te zorgen voor 2014 kilometers op Runkeeper. Het werden er uiteindelijk 2204. Doel ruimschoots behaald dus.
Vandaag liep ik met vriendin Monique de jaarlijkse Oliebollenloop. Het was fantastisch loopweer. Zonnetje d'r bij, amper wind en supporters langs de kant. Maar zover was het nog niet....
Voor de start maakte ik een paar foto's. De laatste selfie van 2014. We waren er zo druk mee bezig dat we het startschot niet hebben gehoord. Sterker nog: de groep 10 km lopers was al vertrokken....
We hebben er wel vreselijk om gelachen. Dat hebben wij weer....


woensdag 24 december 2014

woensdag 17 december 2014

Geboeid

Alweer ruim vier maanden geleden stapte ik over van mijn veilige, vaste baan naar een onveilige, onbekende, tijdelijke werkkring: leraar Nederlands in het vmbo.
Met enige schroom en met bonzend hart betrad ik na een rustige piekerzomervakantie mijn nieuwe school. Voor het eerst sinds jaren hoefde ik niet heen en weer te pendelen tussen allerlei locaties. Niet meer ambulant. Voor het eerst had ik min of meer een eigen lokaal. Een luxe. In de praktijk een prettige bijkomstigheid... Ik kon op z'n minst een schooljaar wortelen op één en dezelfde plek.

Wat kwam er veel op mij af, die eerste weken. Ik voelde me afwisselend, sterk/zwak, zeker/onzeker, vrolijk/chagrijnig, strijdlustig/ontmoedigd, energiek/moe en alles daar tussenin. Net als in een gewone baan eigenlijk, alleen dan nog beduidend sterker. Ben ik normaal gesproken best een nachtbraker te noemen, vaak lig ik nu rond 22.00 uur te braden op m'n elektrische deken.

Leerlingen zijn 'veel'. Veel lawaai, veel reuring, veel problemen, veel energie. Ze zijn ook 'weinig'. Vooral weinig gemotiveerd. Ook weinig spullen mee. 'Mevrouw, hebt u een pen?' Het is een dagelijkse vraag...
Het was voor mij als een cold turkey om te merken dat leerlingen Nederlands helemaal niet leuk vonden! Het is net als voor mij vroeger wiskunde of geschiedenis was: verplicht, saai, onzinnig en ik snap er niks van bij voorbaat.

Langzaam wen ik. Langzaam leer ik. Over pubers, over de lesinhoud. En vooral over mezelf....
Nog één dag te gaan. In een zucht en een scheet zijn deze vier maanden omgevlogen. Ik ben geboeid.

zondag 7 december 2014

Lied

Ik luister naar de klanken
die in mijn systeem naar binnen dreunen
niets ontziend.
Ik omarm dat wat het oproept
en kan niets beginnen
tegen de kracht van de tonen.

Ze trillen de tranen los.

zondag 9 november 2014

Tussenstand

Dat was het woord dat bij me opkwam. Tussenstand.
Want het wordt me regelmatig gevraagd: hoe bevalt je nieuwe baan....?
Een eenduidig antwoord kan en wil ik er niet op geven. Er zijn leuke momenten. Soms hele leuke. Die vergroot ik. Er zijn ook minder leuke of zelfs nare momenten. Van die momenten waarop een klas niks wil, behalve luidruchtig zijn. Daar pak ik mee om en denk ik over na.
Leraar-zijn vergt veel nadenkwerk. Vooral veel nadenkwerk over mezelf. Wie ben ik als leraar? Waar liggen mijn grenzen? Wat zijn mijn grenzen eigenlijk?
Ik heb nu wel heel goed in de gaten dat puberen écht begint door te dringen in hun gedrag als ze zo'n beetje halfweg het 2e leerjaar zijn.
Pubers zijn boeiend en leerzaam. Lesgeven is leuk. Luisterend en geïnteresseerd publiek ook. Het is nog even zoeken naar de juiste vorm.
Ongelukkig ben ik niet. Juist niet. Ik ga vol goede moed elke dag naar m'n werk.
Wat ik wél beslist nodig heb is ontspannen. Een paar dagen niks doen en door de week proberen een paar keer te lopen.
Naast het afronden van m'n studie heb ik in 2015 nog een ander doel: een halve marathon lopen. Kortom: het is en wordt druk, maar.... 'k ben het gewend!
Inspiratie om te bloggen is er nagenoeg niet en ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat het niet moet!


vrijdag 5 september 2014

Leraar zijn, elke dag anders

'Is de les nu al afgelopen?' De leerling uit de 2e klas kader. Hij zit op zijn verzoek vooraan. Kwam met een grote leerachterstand van de basisschool. Hij zit in m'n favoriete klas tot nu toe. Geen makke schapen, maar beweeglijke jongeren met bijna allemaal een gedragsstoornis of gedragsprobleem. Ik leer ze kennen, onderzoek, tast af. Zij doen hetzelfde.

Het is overweldigend. Het is spannend. Het is dynamisch. Het is druk. Het is veel. Het is moeilijk. Maar het is ook levendig, afwisselend, grappig, ontroerend en afgebakend.
Ik zoek naar mijn werkwijze en ik heb mijn natuurlijke manier van doen. Dat strijdt soms met elkaar en soms gaat het hand-in-hand. Leraar zijn, elke dag anders. Dat is het zeker!

vrijdag 29 augustus 2014

Rennen!

Ik vroeg me van te voren al eens af hoe dat zou gaan. Het leek me een niet eenvoudig op te lossen situatie die wel om een vrij directe oplossing vroeg. Ik had me al een paar keer bedacht hoe anderen dit oplossen. Publieke geheimen zijn het. Iedereen heeft het (denk ik), maar niemand praat erover. Gelukkig deed de situatie zich niet voor. 
Tot gister het 5e (inval)uur. Ik kreeg flinke aandrang en moest me eigenlijk ogenblikkelijk (ik vraag me af of zo'n acute darmoprisping een familiair trekje is:)) naar het toilet begeven. In een 'normale' baan zou ik direct naar het toilet sprinten, maar dat ging nu even niet..... Dat zijn van die dilemma's .

zaterdag 16 augustus 2014

Lidl

Ik stapte uit m'n auto op het parkeerterrein van de Lidl. Deur op slot. Tas pakken. Oh nee, andersom. Tas pakken. Deur op slot.
Achter mij stapte een mannelijke lotgenoot ook uit zijn auto. VW Golf station. Zwart. Zonder trekhaak.
Ik liep naar de winkelwagentjes, deed braaf een muntje in de gleuf en betrad de winkel.
Bij de rijstwafels keek ik achterom en trof daar de blik van de VW Golf-meneer met blond, golvend haar. 'Hoi', zei hij en ik begroette hem ook met een 'hoi'.
Drie meter verder kwamen we elkaar weer tegen. Glimlach. Glimlach terug. En zo ging het nog 4 gangpaden door.
Potjandorie, dacht ik verrast. Waarom loopt dat VW volk hier zo los rond in de Lidl. Niet vaak, zelden, amper, bijna nooit kom ik een VW eigenaar tegen die ik op slag erg leuk, aantrekkelijk, boeiend vind. Zo erg leuk, aantrekkelijk en boeiend dat ik tweemaal zo lang in de Lidl was dan normaal, noodzakelijk en gewenst.
Vandaag, 16 augustus rond de klok van 13.00 uur, gebeurde het dan tóch bij de Lidl in Noordwolde.
De VW bezitter was overigens wel erg traag in het boodschappen doen. In tussentijd had ik allang m'n buit binnengehaald bij de C1000, die ik meestal daarna bezoek. Ik zou staan wortel schieten met zo'n trage, zwarte VW-man naast me.
Shit, tóch een klein minpuntje.